Gamalt verður nýtt

Jæja, er ekki kominn tími á að sýna smá lit. Ég er ansi dugleg við að halda mér bissí og finn því fáar afsakanir fyrir því að fara í tölvuna. En myndirnar hér að neðan gefa ágæta mynd af því sem ég hef verið að dunda mér við. Gera upp gömul húsgögn. Þetta eru stólar sem við fengum gefins og ég ákvað að betrumbæta þá. 

Setti bara nýtt áklæði á þessa og þeir urðu eins og nýjir. Málaði einnig elshúsborðið sem þeir ganga við, hvítt.

Þetta eru stólar sem María og Kári voru svo yndisleg að gefa okkur, ég pældi mikið í því hvað ég gæti gert fyrir þá. Ég málaði borðstofuborðið sem þeir ganga við svart og ákvað því að halda því þema.

Keypti efni í Ikea á 1000 kr og málningu á 2000 kr.

Á síðustu myndinni sést smá í borðstofuborðið sem ég málaði og leðurstól sem ég keypti í Ikea og málaði grindina svarta. 

Ég hef vægast sagt mjög gaman af því að gera upp gömul húsgögn, svo gaman að sjá gamla hluti lifna við. Engin ástæða að henda gömlum húsgögnum, það er alltaf einhver sem álítur að gamla ruslið þitt sé gull. 

Þetta er nóg í bili. Ég ætla svo að vera duglegri að sýna ykkur hvað ég er að föndra við og dunda. Takk fyrir innlitin!

Þangað til næst.

Útum víðan völl

Ég hef lengi velt því fyrir mér hvort að það sé sniðugt að gera svona to-do lista fyrir lífið. Eða er kannski sniðugra að fljóta bara með og sjá hvað gerist? Mér hættir svolítið til að verða kærulaus og gleymin ef ég geri ekki lista yfir allt. Það sem ég þarf að gera þann daginn, það sem ég þarf að versla. Finnst einfaldlega betra að hafa þetta allt í listum. Ég er ekki að segja að ég fylgi þeim í einu og öllu en ég er bara svo hriiikalega gleymin. Heilinn á mér man gagnslausa hlutir eins og kennitölur, símanúmer, nöfn, húsnúmer og þannig. En ef ég þarf að gera eitthvað þá man ég það alla leið útí bíl og svo sit í bílnum eins og manneskja með elliglöp að reyna muna hvernig ég komst þangað.

Ég veit ekki hvort að maður myndi fara eftir svona to-do lista fyrir lífið en það er kannski sniðugt að hafa eitthvað markmið. Eða á maður bara að gera það sem manni langar á hverjum tímapunkti?

Svo getur verið hættulegt að fylgja svona listum í einu og öllu því að þeir geta komið í staðinn fyrir tómarúm sem fólk reynir að fylla með allskyns hlutum, atburðum og fólki í lífinu sínu. Takmarkið verður listinn og hann verður hamingjan, svo þegar hann klárast þá er tómarúmið samt sem áður enn til staðar. 

Ég hef verið að velta þessu tómarúmi mikið fyrir mér upp á síðkastið. Er þetta eitthvað sem þjáir meirihlutann af vestrænni menningu og þess vegna neytum við í þessu magni sem við gerum. Ég er ekki bara að tala um okkur sem neytendur í verslunarmiðstöðvum og Ikea, ég er líka að tala um mat, áfengi, sígarettur og þess háttar. Ef ég kaupi þetta þá verð ég hamingjusamari, ef ég dett í'ða í kvöld þá verð ég hamingjusamari, mmm þessi pizza á eftitr að gera mig hamingjusama/n. Við erum sífellt að leita út á við eftir hamingju, reyna að sækja hana í annað fólk og dauða hluti. En annað fólk er les ekki hugsanir og hagar sér ekki alltaf eins og við viljum og ljóminn af dauðum hlutum hverfur og þá þarf að fara versla á ný. 

Semsagt, hamingjan er hverful. 

Það er ekki fyrr en að við lítum inn á við og finnum hvað það er sem gerir okkur raunverulega hamingjusöm án þess að treysta á neitt nema okkur sjálf sem við finnum hamingjuna.

Svo má ekki gera of miklar væntingar heldur. Hvað er hamingjan? Er hún að brosa í sífellu? Er hún að hlæja og hafa gaman? Já og nei. Ég bið til dæmis ekki um meira en það að vakna bara sátt og fara að sofa sátt. Líða vel og vera örugg. Hlúa að sjálfri mér og dreifa kærleikanum á hvern þann hátt sem ég get. Það er nebbla satt sem þeir segja, það er sælla að gefa en þiggja.

Læt þetta gott heita í bili. Dreifið nú sunnudagskærleikanum með knúsum og brosi.

Þangað til næst.

Allir litir haustsins

Haustið er án efa uppáhaldsárstíðin mín. Litirnir, veðrið og andrúmsloftið á afar vel við mig. Litrík tréin í bland við gráan himinn kveikir gleðineista innra með mér. Síðustu helgi ákvað ég að fá mér göngutúr í regnúða og greip myndavélina með. Litadýrðin sem blasti við mér var yndisleg. Hvernig er ekki hægt að elska haustið? Regnið bylur á rúðunni, vindurinn hvín og litlir dropar hressa mann við á morgnana.

Árstíðin mín er komin í fullum skrúða og ég er að fíla'ða!

Gleðilegt haust.

Hvernig hegðar þú þér?

Á nokkurra mánaða/ára fresti rís alltaf upp umræða í þjóðfélaginu um einelti. Stundum hefur það verið vegna þess að ungur einstaklingur bugast og tekur eigið líf, stundum hefur það verið vegna þess að ungur einstaklingur sem lifði af segir sögu sína. Hver svo sem ástæðan kann að vera er nauðsynlegt að skoða nánar þessa umræðu að mínu mati.

Einelti er þegar einstaklingur er kerfisbundið útilokaður frá hópnum með einum eða öðrum hætti. Flestir hafa fundið fyrir þessu á sínum grunnskólaárum, mismikið þó. Hvernig umræðan um einelti hefur átt sér stað í samfélaginu tel ég vera vandamál. Þetta orð hefur misst alla merkingu og fólk hefur fjarlægst hugtakið að mínu mati. Einelti er ekki eitthvað sjálfstætt fyrirbæri sem á bara heima innan veggja grunnskóla eða á internetinu. Einelti getur átt sér stað hvar sem er og á hvaða stigum sem er. Einelti er hegðun en ekki fyrirbæri sem gerist bara. Einelti á sér stað þegar einhverjum aðila líður illa og veit ekki hvernig hann á að fá útrás fyrir vanlíðanina. Þetta getur gerst á vinnustað hjá fullorðnu fólki jafnt sem á grunnskólalóð. Hvað er baktal og fordómar annað en einelti?

Kennarar og skólayfirvöld geta vissulega gert allskyns plön og lofað öllu góðu en ef ekkert gerist heima fyrir þá stoðar það lítið. Ef foreldrar kenna börnum sínum ekki umburðarlyndi, tillitssemi og kurteisi. Ef foreldrar kenna börnum sínum ekki að það er í lagi að vera þybbinn, grannur, hávaxinn, lágvaxinn, lesblindur og gáfnaljós, rauðhærður, dökkhærður, svartur og hvítur þá hafa skólayfirvöld takmörkuð úrræði. Að ,,klaga" í kennarann eða foreldra gerir hlutina oft og tíðum verri. Foreldrar þurfa að kenna börnunum sínum að kljást við tilfinningar sínar (já líka ef barnið er strákur!).

Einhverjir hugsa kannski ,,hún getur trútt um talað, barnslaus og allt". En ég þarf ekki að eiga barn til að vita hvað má bæta, ég hef verið í þessari aðstöðu, þ.e.a.s. þolenda aðstöðunni og ég veit hversu hjálparvana maður er í raun og veru. Foreldrar og kennarar þurfa einnig að minna þolendur á að þetta er ekki þeim að kenna.

Einelti er ekki sjálfstætt fyrirbæri heldur hegðun sem er partur af miklu stærra batterí. Hvernig talið þið í kringum börnin ykkar? Baktalið þið nágrannana? Hlæjið þið að óförum annarra? Litlir hlutir sem ykkur finnst ekki skipta máli skipta lítil eyru kannski miklu máli.

Þar að auki held ég að skólakerfið á Íslandi sé stórgallað batterí en það er allt önnur ella og miklu flóknari.

BRB

Afsakið bloggletina í mér. Þegar maður er komin í fulla vinnu alla daga þá er ekkert hægt að leika sér eins og þegar maður er í skóla (djók).

Eitthvað hafiði verið að kvarta yfir því að geta ekki kommentað þannig að ég ákvað að drullast loksins til að setja leiðbeiningar inn.

Þið skrifið komment, fyllið út orðabullið og ýtið á Name/url og skrifið nafnið ykkar (eða ekki ef þið viljið vera anonymous, en þið verðið að skrifa eitthvað) og að lokum þurfiði að ýta á Publish og þá ætti þetta að koma.

Endilega kommentið við þessa færslu og þá veit ég að það er hægt, ef það er ekki hægt þá verðiði bara að hringja í mig ef þið hafið athugasemdir, 555-MÉR-ER-ALVEG-SAMA (djók). Mér eriggi sama, ég elska að fá feedback, ég nærist á því að vita að einhver les það sem vellur upp úr mér (í alvörunni).

Síðan lofa ég að fara blogga meira. Fullt til að blogga um, hvalveiðar, feminisma, hægðirnar hans Sigmundar Davíðs. Name it!

Áhrif

Að vera áhrifavaldur í lífi annarra er eitthvað sem ég hef verið að velta fyrir mér upp á síðkastið. Það byrjaði allt þegar ég var með nokkra glugga í Chrome opna um daginn og ákvað að loka þeim. Þar rakst ég á síðu sem ég var búin að vera með opna í einhvern tíma (já ég slekk aldrei á tölvunni minni og er að meðaltali með 10-15 glugga opna), þetta var undirskriftalisti fyrir Wang Lihong, aktivista í Kína sem var fangelsuð fyrir að stöðva umferð. Ég lokaði óvart glugganum og gerði mér þar með grein fyrir því að einum músarsmell hafði ég tekið afdrifaríka ákvörðun. Með því að ákveða að skrifa eða skrifa ekki nafn mitt á þennan undirskriftalista er ég að kjósa að vera áhrifavaldur í lífi Wang Lihong, manneskju sem er stödd rúmlega 7700 km frá mér. Mér fannst þetta vald óþægilegt og óraunverulegt. Hvað er þetta annað en nafn á blaði, hvernig vitum við að þetta gerir gagn?

Ég hef verið að upplifa mikið ástar/haturssamband við internetið uppá síðkastið. Mig hefur langað til að koma hlutum í verk en festist af einhverjum ástæðum í heiladrepandi og afvegaleiðandi umræðum og myndum á netinu. Internetið hefur gert mér margt gott og að mörgu leyti hef ég getað nýtt mér það til þess að vera upplýst. Ég er voðalega utan við mig og finnst þægilegt að geta farið á netið og lesið mér til um það allra nýjasta aftur í tímann.

Hvað er til dæmis málið með femínisma-umræðurnar þessa dagana? Af hverju og hvenær varð það allt í einu hipp og kúl að vera femínisti? Ekki misskilja mig, það er skref í rétta átt þegar femínismi merkir ekki lengur loðin trunta sem þarf að fá að ríða, það er jákvætt þegar fólk gerir sér grein fyrir því að femínisti er sá sem sér óréttlæti og vill leiðrétta það, hann er ekki bundinn við útlit, stöðu, kyn eða aldur. En það að vera kona sem hefur náð langt á því að ala á staðalímyndum um áhugamál og útlit kvenna er ekki femínisti að mínu mati.

Þetta er hárfín lína og hefur reynst mörgum erfið viðureignar síðustu daga. Hvernig er hægt að vera femínisti og samt vilja líta vel út? Fyrir hvern vill femínistinn líta vel út osfrv. En það er einmitt það sem þetta snýst ekki um ... útlit.

Klukkan er korter í eitt og ég er orðin ansi þreytt. Þessi umræða kann að vera orðin það líka en mér er alveg sama, mitt blogg, mínar pælingar.

Hafið þið tekið eftir því hvað ég er orðin pen og dömuleg í orðalagi, á gömlu bloggunum mínum finnst varla setning sem ekki byrjar á helvítis, andskotans, djöfulsins, fokking eða einhverju öðru fúkyrði. Er aldurinn að færast yfir eða hvað?

Var að henda inn nokkrum myndum á www.flickr.com/photos/mluthersdottir ...

Hremmingar dagsins

Ég má til með að segja ykkur sögur af klaufaskap mínum. Ég er alræmd fyrir brussuskap, gleymsku og almennt fyrir að vera sveimhugi. Dagurinn í dag var ekki undanskilin. Mig hefur lengi langað til að föndra minn eigin kökudisk og fékk því þá flugu í hausinn að finna mér diska og skotglös í Góða Hirðinum og líma það saman með glerlími og spreyja svo með lit að eigin vali. Það tók mig tvær ferðar og þrjá daga að safna öllu þessu saman, finna réttu diskana, glösin og velja lit (getur verið flókið). Eftir vinnu í dag var ég loksins komin með allt og hófst þá handa. Til að byrja með leit þetta svona út, 3 fullkomnir diskar ásamt skotglösum til að tengja á milli. 

 Eftir að límið þornaði leit kökustandurinn svona út svo ég setti hann í pappakassa til þess að spreyjið færi sem minnst út fyrir.

Eeeen ég með minn klaufaskap ákvað að lyfta kassanum án þess að átta mig á því að botninn væri ekki límdur þannig að diskurinn smallaðist á grjóthörðu stéttinni og ég sat með galopinn munn með tárin í augunum. Þetta líkist helst blóðbaði. 

Til að toppa hremmingarnar skar ég mig á 3 stöðum í lófanum við að reyna týna þetta saman í svekkelsi og læsti mig síðan úti til að bæta kolsvörtu ofan á svart. En ég hélt samt ótrauð áfram og ákvað að mála bara ekki neitt heldur bara að líma diska og kertastjaka saman. Það kom svona helvíti skemmtilega út. 

Sveppurinn er keyptur í Garðheimum, fannst hann skemmtileg viðbót.

Svo þetta er sagan af því hvernig ég lærði af reynslunni og bjó samt til þrjá kökudiska. Í öðrum fréttum er þetta helst.

Er haustið ekki bara að koma? Elliðárdalurinn var ansi haustlegur í fyrrakvöld.

Þangað til næst.