Af stórum strákum og fínum stelpum

Ég hef aldeilis gleymt mér í lífinu sl. vikur. Áhuginn hefur bara ekki verið til staðar. En í ljósi nýliðins hneyksli finn ég mig knúna til að leggja mín lóð á vogarskálarnar. Gefa ykkur mín tvö sent ef þið viljið.

Semsagt, ef þú ert með píku þá máttu fá jarðaberjaís og ef þú fæddist með typpi þá færðu vanilluís. Ef þú girnist eitthvað annað en það sem otað er að þér og þínu kyni ertu skrítinn. Enn ein leiðin til að aðgreina kynin, eins og að kynfærin séu ekki andskotans nóg. 

Sumir (lesendur í kommentkerfi DV og fólk á Facebook) kunna að segja ,,þetta skiptir engu máli, þetta er bara ís" eða ,,oh yfir öllu er hægt að væla". 

Við þessu segi ég ,,jú, þetta skiptir máli og nei ég er ekki að væla". 

Afhverju? 

Jú sjáðu til, í gegnum tíðina hafa verið gerðar ótal rannsóknir á því hvernig menningin steypir einstaklinga í ákveðin mót, hver menning hefur sína hugmynd um það hvernig stelpa á að vera og hvernig strákur á að vera. Þetta gefur litlum áhrifagjörnum einstaklingum ákveðna hugmynd um hvað er eðlilegt og hvað sé það ekki. Crystal Smith birti rannsókn sína á kynbundinni markaðsetningu í fyrra. Hún bjó til svokölluð orðaský yfir þau orð sem birtast oftast í auglýsingum sem beinast sérstaklega að stelpum og strákum. Orðin voru tekin úr auglýsingum á vegum Hot Wheels, Matchbox, Transformers, Beyblades, Bratz, Barbie, Easy Bake Oven, My Little Pony og Littlest Pet Shop. Efri myndin sýnir orðin sem beindust að strákunum og neðri myndin sýnir orðin sem beindust að stelpunum.

Það er hægt að halda því fram að fyrirtæki auglýsi bara það sem virki og að þetta sé það sem börnin raunverulega vilja en bleikir glimmerhestar eru ekki kóðaðir í X litning og bláar byssur í Y litningin. Þetta er skapað í menningunni. Bregðast börnin við auglýsingum vegna þess að það er í blóðinu þeirra eða vegna þess að þeim er kennt það frá blautu barnsbeini að kynin eiga að vera svona og hinsegin. Strákar borða blátt og stelpur borða bleikt. Það er eðlilegt og ekkert annað. Emmess segir það. Ein af ástæðunum fyrir því að það er mikilvægt að berjast gegn þessum staðalímyndum er sú að það er ekki mikil umburðarlyndi fyrir þeim börnum sem ekki falla í þessa staðalímynd. Stelpur sem vilja leika sér með bíla og hamast og strákar sem vilja hugga dúkkur og leika sér með glimmerhesta eru ekki eðlilegar/ir. Þau eru strákastelpa og stelpustrákur. 

Að móta stelpur og stráka í bleikt og blátt er ein leið til þess að skapa afbrigðilegheit og það á ekki að líðast á 21. öldinni. Bara alls ekki á neinum öldum aldrei! 

Ef þið skoðið orðskýin nánar þá sjáiði ákveðið þema. Stelpur eru einhyrningar og regnbogar og strákar eru ofbeldi og völd. Sjáiði mynstur? Veltiði því svo fyrir ykkur af hverju eiginmaður ykkar getur ekki deilt tilfinningum sínum með ykkur. Kannski af því að hann var alinn upp til þess að sýna þær ekki, herða sig og halda áfram. 

Viðurkennið það. Ef strákur og stelpa detta á sama tíma, fá jafn slæm sár á hnéin. Þið hlaupið frekar til að aðstoða stelpuna. Því strákurinn þarf að herða sig. Það er hans hlutverk.

Hvað ef honum langaði bara til að fá einhvern til að hugga sig og ekki vera harður? Vera bara mjúkur og tilfinningaríkur. Þá er hann gay! Alveg klárlega. 

Nei ég er komin með andskotans nóg af þessu kjaftæði. Bleikur og blár ís er bara ein leið til þess að hefta ungdóminn. Við erum nú þegar með hillur í Hagkaup sem líta út fyrir að það hafi einhyrningur ælt á þær glimmeri og regnbogum fyrir stelpurnar og heilu rekkana af leiðum til að kenna strákum að drepa. Ísinn er bara brotabrot af öllu því ömurlega sem krökkum er boðið uppá í viðbjóðslegri markaðsetningu nú til dags.

Og þetta skiptir máli! Það að fá að vera sá sem maður vill vera skiptir máli. Það að fá að vera frjáls frá almenningsáliti og einelti skiptir máli. 

Manneskja ársins

Eins og flestir vita gefur Time Magazine út lista á hverju ári yfir þá sem eru tilnefndir sem Person of the year. Listinn í ár er vægast sagt undarlegur, aðilar eins og Kim Kardashian, Charlie Sheen, Dominic Strauss Kahn, Casey Anthony, Silvio Berlusconi og fleiri fleiri á þessum lista teljast varla hæfir þátttakendur í slíkri keppni. En það er ekki það eina sem er undarlegt við hann. Topp 31 þátttakendurnir eru taldir saman og þar af eru einungis 8 konur. Ein þeirra átti yfir höfði sér dóm fyrir að myrða barnið sitt, önnur giftist prins, sú þriðja giftist í sjónvarpi. Einunigs 5 af þessum 31 einstaklingum eru valdamiklar konur sem eru þekktar fyrir eitthvað annað en útlit og kynþokka (það þýðir hins vegar ekki að mínar skoðanir samræmist skoðunum allra þessara kvenna, enda er það ekki málið). Alls eru 17 karlmenn auk allra þeirra karlmanna sem eru í SEAL team, en það eru bara karlmenn í því að því sem ég best veit, alls 14 karlmenn. Svo í heildina eru 31 karlmaður tilnefndur á þessum lista og 8 kvenmenn. Þá eru hóparnir sem tilnefndir eru eins og 99%, Anonymous, AYP og Fukushima ekki teknir með sökum þess að ómögulegt er að skera úr um kynjahlutföll þar. 1% er á gráu svæði enda auðugustu einstaklingar BNA og líklegt er að kynjahlutfallið sé ójafnt þar.

Þetta verður að teljast andi sláandi niðurstöður, hafa konur virkilega ekki verið að gera neitt merkilegt sl. ár? Ekkert sem getur talist sem afrek, ekkert sem gerir þær að góðum kandídötum á þennan lista? Nei ég bara spyr. Þið megið endilega stinga upp á einstaklingum sem ykkur finnst að ættu heima á þessum lista. 


Margar á þessum lista finnst mér t.d. nokkuð magnaðir kandidatar. http://site.chatelaine.com/womenoftheyear/allwinners.aspx 

Hvað finnst ykkur annars um að setja 99% á þennan lista? 

Hér er listinn að neðan og hef ég merkt hann með ansi týpískum litum. Bleikt fyrir konur, blátt fyrir karla, gult fyrir hlutlaust og grátt fyrir gráa svæðið. 

The 99% 14210

Anonymous 13278

Steve Jobs 5051

Arab Youth Protesters 4735

Casey Anthony 2972

SEAL Team  62931

Fukushima  502759

Gabrielle Giffords 2347

Warren Buffett 1859

Barack Obama 1838

Hillary Clinton 1269

The 1% 1233

Lionel Messi 1090

Elizabeth Warren 1079

Ai Weiwei 1042

Kate Middleton1014

Angela Merkel 846

Charlie Sheen 691

Admiral Mike Mullen 524

Recep Tayyip Erdogan 459

Silvio Berlusconi 370

Herman Cain 348

Nicolas Sarkozy 231

Mitt Romney 203

Paul Ryan 200

Kim Kardashian 146

Rupert Murdoch 142

Michele Bachmann 141

Eric Cantor 133

Dominique Strauss-Kahn 80

Reed Hastings 57

TOTAL  63278

Hérna er listinn, eins og þið sjáið þá breytast tölurnar hratt enda er bara nýbúið að birta hann og fólk enn að kjósa. 

http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2098471_2098928_2098929,00.html?artId=2098471?contType=article?chn=specials

Hérna getið þið svo kosið sjálf. http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2098471_2098472,00.html

Have fun!

Þeim var ég verst er ég unni mest

Ég er ein af þeim sem á erfitt með að taka gagnrýni. Í stað þess að hlusta og velta því fyrir mér hvað ég get gert til að laga þetta fer ég oft í vörn. Hins vegar er ég einnig minn harðasti gagnrýnandi og hlusta mikið á sjálfa mig þegar að því kemur.

Ég þoli til dæmis ekki þegar ég góma sjálfa mig að því að vera tillitslaus eða of föst í eigin hugsunum. Eins og þegar maður er í umferðinni og bölvar öllum öðrum í sand og ösku en gerir svo það sama, eða þegar maður segir ekki góðan daginn á móti við fólk þó að maður viti að manni sjálfum finnst það leiðinlegt þegar fólk heilsar ekki.

Er maður þá bara svona ógeðslega dónalegur?

Ég er alltaf að reyna að vera betri manneskja, ég lofa! Ég reyni eftir fremsta megni að koma fram við fólk eins og ég vildi láta koma fram við þig (djók).

Maður verður að vera í stöðugri sjálfsskoðun að mínu mati, annars staðnar maður og leyfir sér ekki að vaxa og dafna.

Ég hef svolítið staðnað í þessu bloggdæmi. Ekki haft nóg til að tala um þó svo að það bærist alveg heill hellingur um í hausnum á mér, ég á bara svolítið erfitt með að vinsa úr.

Læt þetta gott heita í bili.
Reyni að koma með eitthvað meira djúsí næst.

Bless á meðan.

Gamalt verður nýtt

Jæja, er ekki kominn tími á að sýna smá lit. Ég er ansi dugleg við að halda mér bissí og finn því fáar afsakanir fyrir því að fara í tölvuna. En myndirnar hér að neðan gefa ágæta mynd af því sem ég hef verið að dunda mér við. Gera upp gömul húsgögn. Þetta eru stólar sem við fengum gefins og ég ákvað að betrumbæta þá. 

Setti bara nýtt áklæði á þessa og þeir urðu eins og nýjir. Málaði einnig elshúsborðið sem þeir ganga við, hvítt.

Þetta eru stólar sem María og Kári voru svo yndisleg að gefa okkur, ég pældi mikið í því hvað ég gæti gert fyrir þá. Ég málaði borðstofuborðið sem þeir ganga við svart og ákvað því að halda því þema.

Keypti efni í Ikea á 1000 kr og málningu á 2000 kr.

Á síðustu myndinni sést smá í borðstofuborðið sem ég málaði og leðurstól sem ég keypti í Ikea og málaði grindina svarta. 

Ég hef vægast sagt mjög gaman af því að gera upp gömul húsgögn, svo gaman að sjá gamla hluti lifna við. Engin ástæða að henda gömlum húsgögnum, það er alltaf einhver sem álítur að gamla ruslið þitt sé gull. 

Þetta er nóg í bili. Ég ætla svo að vera duglegri að sýna ykkur hvað ég er að föndra við og dunda. Takk fyrir innlitin!

Þangað til næst.

Útum víðan völl

Ég hef lengi velt því fyrir mér hvort að það sé sniðugt að gera svona to-do lista fyrir lífið. Eða er kannski sniðugra að fljóta bara með og sjá hvað gerist? Mér hættir svolítið til að verða kærulaus og gleymin ef ég geri ekki lista yfir allt. Það sem ég þarf að gera þann daginn, það sem ég þarf að versla. Finnst einfaldlega betra að hafa þetta allt í listum. Ég er ekki að segja að ég fylgi þeim í einu og öllu en ég er bara svo hriiikalega gleymin. Heilinn á mér man gagnslausa hlutir eins og kennitölur, símanúmer, nöfn, húsnúmer og þannig. En ef ég þarf að gera eitthvað þá man ég það alla leið útí bíl og svo sit í bílnum eins og manneskja með elliglöp að reyna muna hvernig ég komst þangað.

Ég veit ekki hvort að maður myndi fara eftir svona to-do lista fyrir lífið en það er kannski sniðugt að hafa eitthvað markmið. Eða á maður bara að gera það sem manni langar á hverjum tímapunkti?

Svo getur verið hættulegt að fylgja svona listum í einu og öllu því að þeir geta komið í staðinn fyrir tómarúm sem fólk reynir að fylla með allskyns hlutum, atburðum og fólki í lífinu sínu. Takmarkið verður listinn og hann verður hamingjan, svo þegar hann klárast þá er tómarúmið samt sem áður enn til staðar. 

Ég hef verið að velta þessu tómarúmi mikið fyrir mér upp á síðkastið. Er þetta eitthvað sem þjáir meirihlutann af vestrænni menningu og þess vegna neytum við í þessu magni sem við gerum. Ég er ekki bara að tala um okkur sem neytendur í verslunarmiðstöðvum og Ikea, ég er líka að tala um mat, áfengi, sígarettur og þess háttar. Ef ég kaupi þetta þá verð ég hamingjusamari, ef ég dett í'ða í kvöld þá verð ég hamingjusamari, mmm þessi pizza á eftitr að gera mig hamingjusama/n. Við erum sífellt að leita út á við eftir hamingju, reyna að sækja hana í annað fólk og dauða hluti. En annað fólk er les ekki hugsanir og hagar sér ekki alltaf eins og við viljum og ljóminn af dauðum hlutum hverfur og þá þarf að fara versla á ný. 

Semsagt, hamingjan er hverful. 

Það er ekki fyrr en að við lítum inn á við og finnum hvað það er sem gerir okkur raunverulega hamingjusöm án þess að treysta á neitt nema okkur sjálf sem við finnum hamingjuna.

Svo má ekki gera of miklar væntingar heldur. Hvað er hamingjan? Er hún að brosa í sífellu? Er hún að hlæja og hafa gaman? Já og nei. Ég bið til dæmis ekki um meira en það að vakna bara sátt og fara að sofa sátt. Líða vel og vera örugg. Hlúa að sjálfri mér og dreifa kærleikanum á hvern þann hátt sem ég get. Það er nebbla satt sem þeir segja, það er sælla að gefa en þiggja.

Læt þetta gott heita í bili. Dreifið nú sunnudagskærleikanum með knúsum og brosi.

Þangað til næst.

Allir litir haustsins

Haustið er án efa uppáhaldsárstíðin mín. Litirnir, veðrið og andrúmsloftið á afar vel við mig. Litrík tréin í bland við gráan himinn kveikir gleðineista innra með mér. Síðustu helgi ákvað ég að fá mér göngutúr í regnúða og greip myndavélina með. Litadýrðin sem blasti við mér var yndisleg. Hvernig er ekki hægt að elska haustið? Regnið bylur á rúðunni, vindurinn hvín og litlir dropar hressa mann við á morgnana.

Árstíðin mín er komin í fullum skrúða og ég er að fíla'ða!

Gleðilegt haust.

Hvernig hegðar þú þér?

Á nokkurra mánaða/ára fresti rís alltaf upp umræða í þjóðfélaginu um einelti. Stundum hefur það verið vegna þess að ungur einstaklingur bugast og tekur eigið líf, stundum hefur það verið vegna þess að ungur einstaklingur sem lifði af segir sögu sína. Hver svo sem ástæðan kann að vera er nauðsynlegt að skoða nánar þessa umræðu að mínu mati.

Einelti er þegar einstaklingur er kerfisbundið útilokaður frá hópnum með einum eða öðrum hætti. Flestir hafa fundið fyrir þessu á sínum grunnskólaárum, mismikið þó. Hvernig umræðan um einelti hefur átt sér stað í samfélaginu tel ég vera vandamál. Þetta orð hefur misst alla merkingu og fólk hefur fjarlægst hugtakið að mínu mati. Einelti er ekki eitthvað sjálfstætt fyrirbæri sem á bara heima innan veggja grunnskóla eða á internetinu. Einelti getur átt sér stað hvar sem er og á hvaða stigum sem er. Einelti er hegðun en ekki fyrirbæri sem gerist bara. Einelti á sér stað þegar einhverjum aðila líður illa og veit ekki hvernig hann á að fá útrás fyrir vanlíðanina. Þetta getur gerst á vinnustað hjá fullorðnu fólki jafnt sem á grunnskólalóð. Hvað er baktal og fordómar annað en einelti?

Kennarar og skólayfirvöld geta vissulega gert allskyns plön og lofað öllu góðu en ef ekkert gerist heima fyrir þá stoðar það lítið. Ef foreldrar kenna börnum sínum ekki umburðarlyndi, tillitssemi og kurteisi. Ef foreldrar kenna börnum sínum ekki að það er í lagi að vera þybbinn, grannur, hávaxinn, lágvaxinn, lesblindur og gáfnaljós, rauðhærður, dökkhærður, svartur og hvítur þá hafa skólayfirvöld takmörkuð úrræði. Að ,,klaga" í kennarann eða foreldra gerir hlutina oft og tíðum verri. Foreldrar þurfa að kenna börnunum sínum að kljást við tilfinningar sínar (já líka ef barnið er strákur!).

Einhverjir hugsa kannski ,,hún getur trútt um talað, barnslaus og allt". En ég þarf ekki að eiga barn til að vita hvað má bæta, ég hef verið í þessari aðstöðu, þ.e.a.s. þolenda aðstöðunni og ég veit hversu hjálparvana maður er í raun og veru. Foreldrar og kennarar þurfa einnig að minna þolendur á að þetta er ekki þeim að kenna.

Einelti er ekki sjálfstætt fyrirbæri heldur hegðun sem er partur af miklu stærra batterí. Hvernig talið þið í kringum börnin ykkar? Baktalið þið nágrannana? Hlæjið þið að óförum annarra? Litlir hlutir sem ykkur finnst ekki skipta máli skipta lítil eyru kannski miklu máli.

Þar að auki held ég að skólakerfið á Íslandi sé stórgallað batterí en það er allt önnur ella og miklu flóknari.